maandag 27 oktober 2014

Inspiration: Scandanavian whites

Met net een verhuizing achter de rug, is mijn interesse in interieur weer helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Mijn voorliefde voor wit is er nog steeds, maar mijn landelijke interieur maakt langzaamaan plaats voor cleanere, stoerdere Scandinavische stijl. Met een beetje cuteness, dat dan weer wel. Helemaal clean vind ik namelijk te kil 
Na eigenlijk alle meubels mee te hebben genomen tijdens de verhuizing, begin ik toch wat nieuwe dingen aan te schaffen. Een fotorekje, een poef, een schommelstoel, eetkamerstoelen, een servieskast en toch die mooie industriële lamp boven de salontafel. 
Met +0 kilo op de weegschaal, maar toch een ander lichaam, vind ik kleding kopen voor mezelf nog niet je van het. Alles een maatje groter kopen, om uiteindelijk toch weer in de oude maat te passen en al het nieuwe weg te moeten gooien evenmin. Dus wat meer interieur aankopen, wat minder kleding.

Ik heb wat inspiratiefoto's via mijn verslaving Pinterest verzameld, die een inspiratie waren voor mijn huidige en komende interieur.

zaterdag 25 oktober 2014

Once upon a time...

Een bevallingsverhaal. Je bent gewaarschuwd. (knipoog)

Er was eens.. een 28-jarige vrouw. Een vrouw, die er op blue monday dit jaar achter kwam dat ze -spontaan- zwanger was. En zes weken daarop dat het er twee waren. Oké, wow. Indrukwekkend, spannend en ongelooflijk blij. Weken vol slaap en kots volgde. Dat kots een rode draad door de zwangerschap zou trekken, daar zou ik later -tijdens de bevalling- achter komen.

Ruim vier maanden lang dagelijks meerdere malen overgeven. Afvallen in plaats van aankomen. Dagenlang slapen. Oh, wat een roze wolk! Not. Alhoewel. Bij de 15 weken echo, die gemaakt werd tijdens de open dag in het ziekenhuis, bleek het een roze én een blauwe wolk. Wat bijzonder! Gek genoeg 'wist' ik dat het een jongen en een meisje zouden zijn. Terwijl ik mijn vriend voor gek verklaarde toen hij drie dagen voor de eerste echo opperde dat het er wel eens twee zouden kunnen zijn. Huh, hoezo twee?! Hij kreeg gelijk...

Na de vier maanden geslaapkotst te hebben, rust. Of niet, want we besloten dat ons driekamerappartement niet groot genoeg was voor een verdubbeling aan inwoners. Dus verhuizen. Gelukkig is dit vriendlief zijn (oude) werk, dus een fluitje van een cent. Ik vloog met een vriendin naar Kos, vriendlief ging klussen. Terug in een half af huis, waar ik niets meer terug kon vinden, moest er heropgebouwd gaan worden. Met een dikke buik, vastzittend tussen twee stapels verhuisdozen (did happen!). Oké... dit wordt zwaar.

Zwaarder vooral werd de buik. Geen idee dat hij zo enorm kon groeien! In week 30 was mijn laatste werkdag. Tijd om echt te gaan rusten en de baby's kamer af te gaan maken. Ik kon niet wachten! 
De mobiliteit werd er niet beter op, en met een graad of dertig veranderden mijn poezelige voetjes en bokkepootjes die zelfs mijn birkenstocks niet aan konden, mijn buik in een bolle massa die striemen kreeg van de te strakke zwangerschapsbroeken. Hoe kom ik de komende weken nog door?! Spookte er door mijn hoofd toen ik -oververhit- een emmertje water kreeg om de voetjes te koelen tijdens een vrijgezellenfeest van een vriendin. 

In het ziekenhuis, was het antwoord. Harde buiken had ik al vanaf een week of 20, waren mij niet onbekend. Alleen werden ze vanaf week 30 heftiger. Soms wat pijnlijk. En, krijg je te horen, als ze pijnlijk worden, aan de bel trekken. Dat deed ik, op 1 augustus, net 32 weken. Bleken de harde buiken al 1 centimeter ontsluiting veroorzaakt te hebben. Ziekenhuisopname. Wàt?! Nee jullie mogen nog niet komen!! Te vroeg, te vroeg, TE vroeg!!

Ctg's. Eten. Slapen. Roommates die bevielen. Wee-opwekkers kregen en daarna kinderen in hun armen konden sluiten. Zelfs vier (!) bekenden bevielen voor mij. Ik aan de weeënremmers en longrijping. Help, jullie zijn nog zo klein! Meerdere malen zijn er couveuses gereserveerd, tot die werden gevuld met andere te  vroeg geboren baby's, en er dus geen plek was, mochten de mijne komen. Na voorweeën te hebben gekregen, een zoveelste poging tot verdere ontsluiting, besloot men in het ziekenhuis om mij naar een ander streekziekenhuis te transporteren. 

Af van de bucketlist; ambulancerit. Midden in de nacht nog wel, en keer twee, want twee dagen later waren de couveuses weer beschikbaar, en mocht ik naar het streekziekenhuis in de woonplaats. Pfieuw, ze zitten er nog steeds in, en het is al week 34. Trots! En.. toen mocht ik naar huis, met bedrust! Oef, dat is lastig. Wel gedaan, braaf.

21 augustus, 6.30. Ehhh. Er lekt iets. Ik geloof dat ik het ben. Ik rol een keer of drie heen en weer, en probeer mijn bed uit te komen, wat na drie pogingen lukt. Flats.... Vriendlief wilde net naar werk. Ehh schat.. volgens mij zijn mijn vliezen gebroken. Dat klopt, van mijn kleine meisje waren ze gebroken, bleek in het ziekenhuis. Ook 2 centimeter ontsluiting. Mijn god.. ik word moeder!

Of (nog) niet. Weer zetten de harde buiken en voorweeën niet door. Toch wel weer opgenomen. Zucht. Ik was inmiddels meubilair bij de Verloskunde, alle zusters 'kenden' me. "Ben je daar nou alweer?" "Hey, dat hadden we niet afgesproken, hè?" Waren veel gehoorde uitspraken. Humor kenden ze gelukkig op de afdeling, en sleepten mij mijn laatste dagen door. Want vrijdagavond, toen ik net wilde gaan slapen, begon het 'echt'. Half elf belde ik mijn vriend nog. Ga maar slapen, het rommelt wel weer wat, maar ik geloof dat het wel gaat. Half uur later stond hij bij mij, met een CTG die geen hobbels maar bergen showden. For real.. nu echt! 

Drie centimeter ontsluiting, twee uur 's nachts. Au! AU! G*V*D AUUUUU!!!!! Weeënstorm. Geef mij een ruggenprik, zei de "ik-wil-per-sé-natuurlijk-en-zonder-pijnbestrijding-bevallen" mom to be. "Die krijg je niet, je krijgt een tweeling en dat is te riskant," was het antwoord. Gelukkig hing ik een half uur later aan de morfinepomp. Nou ja gelukkig, ik zweefde tussen hemel en aarde, maar voelde alle pijn nog. De pieken werden er alleen afgehaald. En ik ging overgeven. Veel overgeven. Ik kreeg een hondenbak en het lukte me nog om mezelf finaal onder te kotsen. Wulg! Gelukkig was er -in de ochtend tijdens een flinke onweersbui- reden tot juichen. Ik had 10 centimeter ontsluiting en mocht gaan persen. Inmiddels geen stem meer en uitgeput van het kotsen, maar yes; ik word moeder!

Man, wat een hel dat persen. Maar om 08.16 en daarna -shit, er moet er nog een uit!- om 08.33, was ik tweelingmoeder, van de meest prachtige kindjes van de hele wereld, zei de heerlijk subjectieve mammablik. Verliefd, ja zeker. Nog een keer over doen? Hell no, eenmalig een tweeling please!!

Nu -precies negen weken verder- hangen mijn wallen op mijn knieën, en geniet ik van mijn steeds groter wordende megababy's. die door elk bezoek nog worden bestempeld als mini's. 

Ik ben moe, extreem moe. Maar gelukkig, extreem gelukkig. Ik ben anders, want ik ben een moeder. Maar ik ben toch mezelf. Sonja. En die ga je vaker weer 'zien', bloggen welteverstaan.

And... we're back..

Alleen niet zoals gepland, want

  1. Ik zit nog steeds op blogspot.
  2. Ik ben vijf weken eerder moeder geworden dan op de 'planning' stond..
  3. Met het uitpersen van mijn kids heb ik ook mijn geheugen, ritmeen tijd uitgeperst. Dag oude leventje!
Wat kun je verwachten? Nou het bloggen begint weer te kriebelen, dus binnenkort weer posts! Over mode, interieur, moederschap en alles wat mij in mijn hectische leventje op dit moment bezig houd.  O ja, en die overstap naar ohmymacushla.nl, die komt er echt hoor! Kwamen alleen twee kids tussen, die voor wat vertraging zorgde ;-)